The way i did & the way i should do.
วันก่อนไปรับใบรับรองเงินเดือนในห้องบุคคล
สังเกตเห็นระยะเวลาในการทำงานของตัวเองแล้วรู้สึกเหวอๆ
4 ปี 5 เดือน แล้วเว้ย ที่ทำงานที่นี่
นานแล้วนี่หว่า (แอบคิดว่านานเกินไปด้วยซ้ำ)
เมื่อก่อนตอนเดินเข้ามาที่นี่ใหม่ๆ ยังไม่คิดเรื่องที่ว่า ต่อไปเราจะไปอยู่ตรงไหน
อยู่ที่นี่ก็สบายใจดี เงินเดือนก็โอเค อยู่ต่อไปได้อย่างไม่ลำบาก
ทำไมตอนนี้กูเริ่มคิดวะ
สงสัยว่ามันจะนานเกินไปแล้ว
สงสัยว่างานที่วุ่นวายในอาทิตย์นี้มันทำให้เริ่มคิด
สงสัยว่าความไม่เป็นระบบ ทำให้เริ่มเบื่อ
สงสัยว่าความไม่มีเหตุผล, ความไม่ยอมรับฟังเหตุผล และความไม่ยอมรับข้อจำกัด มันทำให้ถึงจุดที่ไม่ทนแล้ว
เพราะบางทีมันอาจจะนานเกินไปแล้วจริงๆ
แต่ยังไม่ใช่ตอนนี้หรอกน่า (ฮา)
อาทิตย์นี้ไปทำงานกลุ่มที่ ม.พายัพ สองวัน คืออังคารกับพฤหัส
คุยกันเรื่อง Change, Scenario planning, Global environment, Business environment,
Business concept, Business Model
วันอังคารพี่ตี๋เลี้ยงขนม เนื่องจากเป็นเจ้าถิ่น
วันพฤหัส ใครอยากกินอะไรก็หิ้วๆ กันไป
แฟนพี่เอ็ดทำผัดหมี่มาให้ อร่อยมั่กมว๊ากกก เลยประหยัดข้าวเย็นไปอีกหนึ่งมื้อ
ลืมไปเลยว่ากำลังลดหนักอยู่ เพราะวันนี้เรียนญี่ปุ่นเสร็จแล้วจะไปกินหมูกระทะแล้ว
ก็งานอาทิตย์นี้มันเครียด อึไม่ออกมาสามวัน พอส่งงานผ่านเมื่อวาน เมื่อเช้าก็เลยออกแล้ว
มีเวลาก็เลยว่าจะไปหาอะไรกินแก้เครียดหน่อย ถือเป็นการฉลองปิดคอร์ส 4 ก่อนเริ่มคอร์ส 5 เดือนหน้า
วันก่อน คุณเม่น เขียนเรื่องเวบ chuaichart.com ไว้ใน blognone
เลยตามเข้าไปอ่านกระบวนการตั้งแต่เริ่มเสนอ proposal ไปจนถึงการ implement งาน
และช่วงเวลาที่รับ comment มาเพื่อแก้ไขระบบ ฯลฯ
อ่านแล้วก็ได้ไอเดียความเป็นระบบในการจัดการโปรเจ็ค [...]